OKTAGON 86: Narkun vs. Poppeck

Najważniejsza walka MMA tej karty: Narkun wracał jako jeden z najbardziej utytułowanych polskich półciężkich i były wieloletni mistrz KSW, a Poppeck wchodził jako niemiecki numer 1 dywizji OKTAGON, finisher z mocnym zapleczem stójkowym.

Poppeck wygrał jednogłośną decyzją. Po dwóch wyrównanych rundach kluczowe okazało się trzecie starcie, w którym Niemiec zanotował knockdown i dowiózł przewagę na kartach.

Półśrednia dostała walkę o realne znaczenie rankingowe. Surdu wnosił status byłego mistrza i reputację nokautera pierwszych rund, Gogoladze wracał jako precyzyjny striker, którego OKTAGON promował jako zawodnika z serią błyskawicznych skończeń.

Gogoladze wygrał przez KO/TKO w 1. rundzie po 2:34. Prawy sierpowy zakończył najostrzejszą stójkową wymianę wieczoru i natychmiast ustawił Gruzina w rozmowie o pasie.

Kujawa dostał trudny test przed polską publicznością: agresywny lokalny zawodnik kontra doświadczony Brazylijczyk, który łączy presję w stójce z niebezpiecznym parterem i nieoczywistymi próbami poddań.

Madureira wygrał jednogłośną decyzją. Kujawa miał mocny moment po obrotowym łokciu w końcówce pierwszej rundy, ale Brazylijczyk przejął tempo i w trzeciej odsłonie wyraźnie domknął walkę.

Rajewski miał wnieść doświadczenie i kickbokserską jakość, ale po zmianie rywala dostał przeciwnika, który przyjął wyzwanie na krótkim terminie i mógł walczyć bez presji faworyta.

Stanovský wygrał przez TKO w 2. rundzie po 4:16. Po bliskiej pierwszej rundzie Czech znalazł obalenie, zajął dominującą pozycję i wymusił przerwanie łokciami.

Piwowarski był jednym z lokalnych filarów gali: ciężki, mocny fizycznie grappler z czarnym pasem BJJ. Feucht wracał po długiej przerwie jako niemiecki finisher, który według OKTAGON wszystkie wygrane kończył przed czasem.

Piwowarski wygrał przez TKO w 2. rundzie po 3:57. Polak konsekwentnie sprowadzał walkę do parteru, kontrolował pozycje i rozbił rywala serią ciosów.

Janur debiutował jako były mistrz FEN i zawodnik groźny zarówno w duszeniach, jak i w wymianach. Roos wnosił szwedzki, agresywny styl i profil punchera, którego zwycięstwa w OKTAGON opisano jako nokautowe.

Janur wygrał jednogłośną decyzją. Najważniejszą liczbą było dziesięć obaleń: Polak nie szukał efektownego brawlu, tylko konsekwentnie odbierał Roosowi przestrzeń i rundy.

Frątczak wnosił do MMA bardzo poważne CV z kickboxingu: tytuły światowe, europejskie i krajowe. Solaja miał być testem odporności, bo sam dysponował mocnym uderzeniem i zapleczem K-1.

Frątczak wygrał przez TKO w 3. rundzie po 2:39. Po dwóch rundach przegrywał na kartach, ale odwrócił walkę serią ciosów i uratował polski występ finiszem.

Niewiadomski był jednym z najciekawszych polskich prospektów na karcie: mocny grappling, brązowy pas BJJ i świetne amatorskie zaplecze. Spirk przyjechał jako zawodnik bez kalkulacji, z finiszem w każdej wygranej.

Niewiadomski wygrał przez poddanie w 1. rundzie po 3:08. Szybko przeniósł walkę do parteru, zajął plecy i zakończył ją duszeniem zza pleców.

Hawro miał atut domu i profil nokautera, Chotěnovský - większe doświadczenie i bardziej kompletny arsenał. To była klasyczna walka o przejęcie tempa po pierwszej rundzie.

Chotěnovský wygrał przez poddanie w 3. rundzie po 4:14. Według OKTAGON było to historyczne, 200. poddanie w dziejach organizacji.

Czerwińska otwierała galę jako polska strikerka z mocnym doświadczeniem K-1, ale Kinehan przyjechała z elitarnym tajskim arsenałem, presją i łokciami, które OKTAGON opisywał jako jej znak firmowy.

Kinehan wygrała przez TKO w 3. rundzie po 4:48. Najpierw rozbiła rytm Czerwińskiej kopnięciami i presją, a w końcówce zamknęła walkę mocnym lewym sierpowym.